omański słup drogowy z 1151 roku stojący w Koninie, opisany na stronie "rozwój drogownictwa", stanowi pierwowzór obecnych znaków kierunku i miejscowości. W następnych wiekach również ustawiano na skrzyżowaniach traktów drogowskazy, a przed niektórymi miejscowościami także tablice ze stosownymi napisami. Odbywało się to bardziej zwyczajowo, niż z nakazu władz.
Panowała wielka dowolność.
Normy prawne porządkujące ruch na gościńcach i oznakowania dróg innymi niż tylko drogowskazy znakami, zaczęto wprowadzać już na początku XIX wieku. Na ziemiach polskich będących wówczas pod zaborami, najwcześniej (w 1820 roku) sytuację na drogach regulowało prawo pruskie. Wtedy też w przepisach większości krajów europejskich zaczęto mówić między innymi o:...trzymaniu się prawej strony drogi,... i o tym, że:...przy wymijaniu należy wybaczać w prawo,....W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż niektóre kraje zastosowały (a raczej utrzymały w dalszym ciągu) zasadę ruchu lewostronnego. Tę prawidłowość można tłumaczyć względami zwyczajowymi - dwaj jeźdźcy nadjeżdżający ku sobie, mogli się przywitać podając dłonie bez uciekania się do akrobacji.
Pamiątką z dawnych lat jest znak kierunku w formie solidnego słupa z piaskowca, który powstał na przełomie XIX/XX wieku we Francji. Obecnie, po wielu latach, znaki te nadal istnieją (zwłaszcza na francuskiej prowincji) spełniając swą drogowskazową rolę. Niestety, część z nich została zniszczona podczas drugiej wojny światowej. Żołnierze francuscy rozbijali drogowskazy aby zdezorientować najeźdźców hitlerowskich. Znaki wykonane z blachy były zamieniane tak, aby wskazywały mylne kierunki.

Pod koniec XIX wieku próby konstruowania pojazdu z napędem mechanicznym zaczęły nabierać coraz realniejszego kształtu.
W Anglii, po wprowadzeniu sławnej ustawy o czerwonej fladze którą trzeba było nieść 30 metrów przed poruszającym się pojazdem (Red Flag Act) - nastąpił regres w rozwoju pojazdu bez koni. Ustawa ograniczała prędkość do 6,4 km/godz. Przepisy te zniesiono dopiero w 1895 roku pozwalając na rozwijanie prędkości do 20 km/godz. Kolejna ustawa- Motor Car Act- w 1903 roku wprowadziła ograniczenie prędkości do 35 km/godz. i nakazywała kierowcom posiadanie prawa jazdy.
Dalsze nowatorskie konstrukcje powstawały już w Niemczech i we Francji. Tam też zaczęto ustanawiać pierwsze przepisy regulujące ruch pojazdów mechanicznych na drogach.13 kwietnia 1898 roku wprowadzono we Francji pierwszą ustawę samochodową.
Była to.... taryfa podatkowa. Potem nastąpiły kolejne ustawy (z 1889 i 1901 roku) ustalające cały szereg przepisów (np. prędkości dopuszczalne- w obszarze zabudowanym 20, a w niezabudowanym 30 km/godz.). Można powiedzieć, że w ten sposób powstawały normy pierwszego KODEKSU DROGOWEGO. Na początku XX wieku funkcjonowało we Francji 14 znaków drogowych (prócz opisanych już drogowskazów), które w mniej lub bardziej czytelny sposób dostarczały kierowcy niezbędnych informacji. Miały one zasięg lokalny tzn. dotyczyły tylko dróg krajowych.